นิทานเรื่องเล่า บ้าน SJTF
เห็นหลายคนสงสัย บางคนยังไม่รู้ว่าทำม๊ายทำไมจะต้องมาบริจาค ทำไมต้องมาเสียเงินซื้อเซิฟเวอร์เป็นของตัวเอง…
ตอนนี้หนึ่งเลยอยากเล่านิทานบางเรื่องให้ทุกคน
กระเถิบเข้ามาซิ!~ แล้วคุณจะเข้าใจเรามากขึ้น
.
.
.
.
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว…
พวกเราเคยเช่าบ้านอยู่ในบ้านไร่ข้าวโพด มีบ้านเล็กๆเป็นของตัวเองกันอยู่สองหลัง คือ
“บ้านพี่กิ๊ก&กิฟท์” กับ “บ้านพี่ลูลิ” เป็นบ้านเล็กๆ 2 หลังที่แสนอบอุ่น …
คอยสร้างสรรค์ซับไทยดีๆของ Super Junior เสมอมา…
แต่แล้ววันนึง.. พวกเราโดนโจร 500 บุก =[]=!!!
ไม่นะ!! เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ไง ….. พวกเราจะทำยังไงกันดี !?
พี่กิ๊ก พี่กิฟท์ พี่ลูลิ… เจ้าของบ้านทั้งสองหลังจึงได้ช่วยกันคิด ว่าจะทำไงกันดี …
จะให้น้องๆที่อาศัยอยู่ในบ้านไปอยู่ที่ไหน … ถึงจะไม่โดนโจร 500 บุกอีก …
จึงได้สร้างบ้าน SJTF ขึ้นมา
พวกเราทั้งหลายจึงหอบข้าวหอบของ ขนสัมภาระหนีตามกันมาอยู่ที่ SJTF
โดยอาศัยเช่าอยู่ที่ Forumer (กะไม่มีตังค์นี่ T^T กะต้องไปเช่าฟรีๆอยู่)
อยู่กันเรื่อยมา… จากครอบครัวเล็กๆ ที่มีกันอยู่แค่ไม่กี่คน
วันเวลาผ่านไปหมู่บ้านของเราใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ….. มีคนมาอาศัยอยู่กันพวกเราเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
จาก 10 เป็น 20 เป็น 50 เป็น 100
พวกเราทุกคนดีใจมาก *^^* ครอบครัวเราใหญ่ขึ้น….. แต่ความอบอุ่นของพวกเรายังมีเท่าเดิม
พี่กิ๊ก พี่กิฟท์ พี่ลูลิ… ยังให้ความรัก ความเอาใจใส่ และปั่นซับ SUJU ให้พวกเราเสมอ~
เราเติบโตขึ้นเรื่อยๆ… มีคนช่วยดูแล ช่วยผลิตผลงานซับดีๆขึ้นมาเพื่อบ้านของเรามากมาย
และพวกเราก็เริ่มเปิดกว้างมากขึ้น!!~
เปิดอิสระ เป็นกลาง และใจกว้าง …. เริ่มทำซับของวงอื่นๆ เพื่อคนอื่นๆ อีกมากมาย
ครอบครัวพวกเราก็ยิ่งเติบโตไปกันใหญ่ … จนทำให้บ้านที่เราอยู่เริ่มมีพื้นที่ไม่พอ !!!
แย่แล้ว…
พวกเราจะทำยังไงกันดี? ตอนนี้บ้านเราไม่สามารถรับคนได้เพียงพอแล้ว
มันแคบเกินไป!!! จะใช้น้ำ ใช้ไฟ จะนอนมันก็เบียดกันไม่ไหวแล้ว !!!
พี่กิ๊ก พี่กิฟท์ พี่ลูลิ (อีกแล้ว)
จึงคิดหาวิธีสร้างบ้านเป็นของเราเอง…. โดยควักกระเป๋าตัวเองเพื่อซื้อพื้นที่ใหญ่พอประมาณ
ที่เราคิดว่าน่าเพียงพอสำหรับทุกคนในบ้าน ให้อยู่กันแบบสบายๆ แต่แล้ว…
ผ่านไป 1 อาทิตย์ เราก็รู้ว่าเราคิดผิด !!!
บ้านใหม่ที่เราสร้างขึ้น whatsubb.com/board นี่แหละ… มันก็ล่มอีกแล้ว T^T
เพิ่งจะเสียตังค์กันไปสดๆ ร้อนๆ …. จนตอนนี้พี่กิ๊กกระเป๋าฟีบไม่เหลืออะไรแล้ว
เราจะปิดบ้านนี้ลงก็ทำไม่ได้ …. เรารู้ว่ามีคนอีกมากที่รัก ที่พร้อมจะอยู่กันพวกเราไปอีกนานๆ
และเราก็รู้ว่า.. ทุกคนในบ้านสามารถช่วยให้บ้านของพวกเราอยู่ต่อไปได้ ~
หลายคนบอกว่า “คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก”
แต่ตอนนี้… ที่อยู่ของเรามันคับแคบจะแทบจะมีที่หายใจ …. พี่กิ๊ก พี่กิฟท์ พี่ลูลิเป็นห่วง
ว่าเราจะขาดอากาศหายใจตายกันซะก่อน =^= อีกอย่าง,,,
พี่ๆ ก็อยากให้พวกเรามีพื้นที่ไว้วิ่งเล่น ไว้ใช้สอย นอนกลิ้ง
นั่งเม้าท์ จ้วงข้าวเหนียวส้มตำปูปลาร้ากันอย่างเต็มที่ !!~
เราจึงอยากซื้อบ้านของพวกเราให้ใหญ่มากๆ … มากพอที่รับคนได้นานเท่านาน
โดยที่มันจะไม่มีวันล่มอีก เพราะเรารู้… เราจะเติบโตเป็นครอบครัวที่ใหญ่ขึ้นอีก~
ถึงตอนนี้… หนึ่งอยากให้ทุกคนช่วยกันเพื่อบ้านของเรานะคะ
ไม่จำเป็นต้องมากมายอะไร แค่รู้ว่าทุกคนเต็มใจจะช่วยเรา … เต็มใจจะอยู่เคียงข้างพวกเรา
ขอเพียงแค่ตอนนี้อย่าเพิ่งทอดทิ้งเราไป … พวกเรากำลังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อบ้าน เพื่อทุกคน
อย่าหนีไปไหนนะคะ… ขอแค่นี้ก็เพียงพอสำหรับครอบครัวเล็กๆ ที่กำลังจะเติบโตแล้วคะ
นิทานเรื่องนี้จะไม่มีคำว่าอวสาน …. เพราะพวกเราจะไม่มีวันปิดบ้านนี้ทิ้ง
เราจะไม่ทอดทิ้งกัน จะอยู่ด้วยกันไปนานๆนะ *^^*
ปลล.แต่งซะยาวเป็นฟิค =_=;;
|